Hieronder de complete lijst met artikelen die door IMSA zijn geschreven of over ons zijn verschenen. Klik in het menu hiernaast voor een overzicht per jaartal.

30 december 2009 - Wouter van Dieren Wereld wentelt om na Kopenhagen Iedereen is teleurgesteld over Kopenhagen, omdat hooggespannen verwachtingen niet werden gehonoreerd. Mooie woorden over verregaande CO2-reducties, maar geen verdrag waarin deze kunnen worden afgedwongen. Toch wordt het akkoord dat gesloten is ten onrechte als een mislukking beschouwd. Begin dit jaar vertelde Yvo de Boer, de secretaris-generaal van ‘Kopenhagen’, over zijn droom van een New Green Deal, in een toespraak tot een klimaatvergadering van de Club van Rome en GLOBE: de financiële crisis en de klimaatsverandering nopen tot een historische omwenteling in de wereldeconomie. In mijn woorden: samenwerking neemt het over van concurrentie, overheid en bedrijfsleven herstellen samen economie en natuur, de marktideologen hebben het nakijken. Als er duizenden miljarden uit de hoge hoed worden getoverd om corrupte financiële instellingen te redden, waarom dan niet voor de planeet zelf? Dat is niet ’economisch’ , zoals The Wall Street Journal een half jaar geleden schreef. En om die stelling te ontdoen van zijn perversiteit wordt dus bedacht dat er geen klimaatverandering bestaat. Maar met het accepteren van de werkelijkheid in Kopenhagen maken zowel Amerika als China een ommezwaai van jewelste. Het is uit en over met het tijdperk van de ongebreidelde vernietiging van natuurlijke hulpbronnen en de aarde zelf, zo efficiënt georganiseerd door wat men vele decennia voor de economie heeft aangezien. Deze ’volkshuishoudkunde’ heeft het opbranden van het huis zelf als vooruitgang verkondigd, en is daarin nog bijna geslaagd ook. Het Kopenhagenakkoord bevestigt deze omwenteling. President Obama moet nu het thuisfront gaan uitleggen dat varianten van de New Green Deal onvermijdelijk zijn, vergelijkbaar met de ingrepen van zijn voorganger Roosevelt in 1933 met de New Deal, in 1942 met de Oorlogseconomie, en van Johnson die in 1964 met de Great Society de basis legde voor het kwetsbare Amerikaanse zorgstelsel. Van de agressieve krachten die Obama daarbij tegenkomt, kunnen buitenstaanders zich bijna geen voorstelling maken. Het hart van de Amerikaanse retoriek klopt bij het sociaal-darwinisme van de vrije markt en het Verre Westen, de metafoor van de onbegrensde exploitatie van de natuur, bevochten door pionierende individualisten die geen overheidsbemoeienis duldden. Het geschreeuw uit die onbekende verten, in duizenden radiotalkshows tegen Obama, tegen de VN, tegen China en tegen Kopenhagen, is oorverdovend, en je siddert bij de haat en moordzucht, vaak ook nog eens racistisch getoonzet. En China? Daar bestaat deze polarisatie niet, wel de noodzaak om een miljard mensen te eten te geven en een land te ontwikkelen dat nog maar kort geleden in maoïstische armoede leefde. Anders dan gedacht bouwt China geen ouderwetse roetcentrales maar past het de nieuwste techniek toe, inclusief CO2-afvang en -opslag. Terwijl Amerika tot voor kort dacht dat energiebesparing niet loont, heeft China een enorme energietechnologische voorsprong genomen waarmee het ook de Amerikaanse markt zal pakken. De razende radioroepers hebben niet in de gaten dat het liederlijke ‘socialisme’ technisch en economisch superieur is geworden aan het achterblijvende land van de Stars & Stripes. China kan zich permitteren weinig toe te geven en veel te eisen: het zal de doelstellingen toch wel halen, en ondertussen de onwilligen en onwetenden overspoelen met zonnecellen, intelligente opslagsystemen, efficiënte besturingseenheden, enz. enz. Het autoritaire ondemocratische China laat zo een variant van de New Deal zien. Er is geen Wall Street met hebzuchtige bankiers, geen neoconservatieve pseudo-theocratische Grand Old Party die nog droomt van de cowboy-economie. Beslissingen gaan razendsnel (men bouwt in vijf jaar tijd 100.000 windmolens in de Gobi-woestijn), en men kent er geen ideologische scheiding tussen markt en overheid. Het Kopenhagenakkoord is een ceremoniële bevestiging van deze ontwikkeling, met de slimme Chinezen aan het stuur en een toch moedige Obama, die in het thuisland het neo-Romeinse imperium moet uitleggen dat het nog net niet te laat is voor het lot dat ooit het oude Rome heeft getroffen. Lees ook het artikel in P+ Terug