Hieronder de complete lijst met artikelen die door IMSA zijn geschreven of over ons zijn verschenen. Klik in het menu hiernaast voor een overzicht per jaartal.

07 februari 2006 - Jan Bom Nederland plant eerste zoutwaterbos ter wereld Deze maand gaat het aanplanten van het eerste zoutwaterbos ter wereld beginnen. In de delta van de rivier Colorado in Mexico zullen twaalfduizend zoutminnende bomen gaan groeien. Verantwoordelijk is een conglomeraat van Nederlanders, waaronder het IMSA van Wouter van Dieren, Shell, het ministerie van OC&W en de stichting DOEN, die maar liefst vierhonderd duizend euro bijdroeg. Het experiment in Baja California is bedoeld om ervaring op te doen op het gebied van zoutwaterlandbouw, wat deze eeuw wel eens een heel belangrijke bron van grondstoffen en biomassa voor duurzame energie kan worden. Wouter 'Club van Rome' van Dieren blijft in de uiterste kopgroep van het milieumanagement op wereldschaal opereren. Op het kantoor van zijn IMSA zetelt Ocean Desert Enterprises en de Oase Foundation. Jeannette Hoek is de drijvende kracht achter deze organisaties, die dertig hectare desolate delta plantrijp hebben gemaakt. Tegen P+: 'De Colorado was eens een machtige rivier met een prachtige delta. Door alle stuwdammen in Amerikaanse staten is daar nog maar twee tot vijf procent van over. De oceaan dringt nu het land zelfs binnen en het milieu wordt steeds zouter. De inkomsten van indiaanse bevolking in het dorpje bij de monding zijn weggevallen. Met het zoutwaterbos proberen wij nieuwe economische activiteiten te starten. We breiden hun bestaansbasis uit door zoutminnende grassen te telen, die als veevoer kunnen dienen.' In de voorfase was de keuze van bomen erg belangrijk. Jeannette Hoek verklaart: 'We hebben uiteindelijk voor de Tamarix Aphylla gekozen. Die keuze was moeilijk. Er zijn wereldwijd vijfduizend bomen en planten die kunnen groeien in een zout milieu, maar niet alle soorten passen in de extreem moeilijke omstandigheden van dit gebied. Het voordeel van deze boom is dat hij snel groeit en het niet erg vindt om met zijn voeten in zeewater te staan. Hij lijkt in zijn groeiwijze wat op een wilg, maar het hout is veel duurzamer. Al snel zijn er stokken te snijden, wat goed uitkomt. In de omgeving zijn er tuinbouwgebieden met tomaten en druiventeelt. Daar zijn stokken nodig om de planten op te binden. Later kunnen de bomen geoogst worden en dienen als biomassa: brandstof voor energieopwekking. Die CO2-neutraal is, uiteraard.' Het klinkt als een perfecte kringloop. Maar Jeannette Hoek wil nog niet juichen: 'Het is een experiment. Het kan nog flink mis gaan. Maar we hebben er alles aan gedaan om het te laten slagen. We weten dat je de bomen niet zo maar in de grond kunt zetten. Je moet irrigeren en draineren om het zoutmanagement in orde te krijgen. Dat is ook voor andere plaatsen op de wereld belangrijk, want zoet water wordt deze eeuw steeds schaarser.' Veel fotomateriaal van het project Ocean Desert is er nog niet. Dat de naam goed is gekozen blijkt wel uit luchtopnames van het gebied, waar vooral de gigantische hoeveelheden schelpen opvallen. Geen wonder dat ook Shell hier wat aan wilde bijdragen en ook de Stichting DOEN, al vele jaren een onbetwiste promotor van het aanplanten van CO2-bossen. Terug