29 oktober 2009 - - Vonk sloeg niet over Destijds, in 1972, ging er een schokgolf door de wereld toen de Club van Rome zijn eerste, baanbrekende, rapport presenteerde. Dat niet alle voorspellingen in Grenzen aan de Groei exact zo zijn uitgekomen, heeft aan de enorme invloed  geen afbreuk gedaan. In schril contrast hiermee stond  de  conferentie van de Club van Rome, deze week in Amsterdam. Het had een indringende oproep moeten worden aan de milieuministers die in december in Kopenhagen over een nieuw mondiaal klimaatakkoord onderhandelen. De hooggestemde verwachtingen sloegen   om in teleurstelling toen de bijeenkomst uitmondde in een herhaling van zetten. De vonk sloeg dit keer niet over.    De Club van Rome lijkt het slachtoffer te zijn geworden van haar eigen succes en is inmiddels zelf een onderdeel van het internationale diplomatieke circuit geworden. Vervulde hij in 1972 nog de rol van klokkenluider die de wereld wees op de tot dan toe genegeerde schaduwzijden van de economische groei, nu is hij niet meer dan een van de vele brengers van dezelfde boodschap. Ging het vier decennia geleden nog om bewustwording, nu weten we maar al te goed wat het probleem is, wat de politieke onmacht er iets aan te doen, des te pijnlijker maakt. De boodschap van de Club van Rome heeft in het licht van de klimaatverandering nog niets aan actualiteit ingeboet. Bij het uitbreken van de kredietcrisis werd van verschillende kanten de stelling geponeerd dat deze crisis  niet los kon worden gezien van de dreigende klimaatcrisis, de voedselcrisis en de uitputting van natuurlijke hulpbronnen. Eens te meer was aangetoond dat de mensheid op te grote voet leeft. De financiële crisis zou daarom moeten worden aangegrepen de economie op een duurzamere leest te schoeien. Het is ook de kern van de Verklaring van Amsterdam waarmee de tweedaagse bijeenkomst van de Club van Rome werd afgesloten. In de aanloop naar de grote  VN-klimaatconferentie in Kopenhagen, blijkt dat de geest gewillig is, maar het vlees nog altijd zwak. Nu de beurskoersen weer zijn aangetrokken en  de financiële sector de totale ineenstorting bespaard lijkt, is de verleiding groot zo snel mogelijk terug te keren naar bussines as usual. Gesteld voor de taak de opgelopen begrotingstekorten en staatsschuld terug te dringen, komt het milieu voor de overheid al snel op het tweede plan.   Aan ambitieuze doelstellingen is geen gebrek, aan de wil ernaar te handelen des te meer. In weerwil van de voortrekkersrol die de EU claimt, geldt dat voor Europa niet minder, zoals vorige week nog bleek toen de Europese ministers van Financiën het niet eens konden worden over de financiering van maatregelen die arme landen moeten beschermen tegen de gevolgen van de klimaatverandering. De Club van Rome stelt terecht dat als er miljarden beschikbaar zijn voor het overeind houden van de financiële sector, het ook mogelijk moet zijn miljarden beschikbaar te stellen voor het redden van de planeet. De vraag is dan hoe de politiek daarvan kan worden overtuigd. Niet op deze manier, oordeelde Greenpeace-directeur Van Tongeren, die er haar verbazing over uitsprak dat niemand van de aanwezigen zich nog echt opwond. Na veertig jaar dezelfde boodschap te hebben verkondigd, is dat misschien ook te veel gevraagd. Terug