Hieronder de complete lijst met artikelen die door IMSA zijn geschreven of over ons zijn verschenen. Klik in het menu hiernaast voor een overzicht per jaartal.

31 juli 2004 - Wouter van Dieren Inpolderen was een Nederlandse miskleun Het inpolderen van drassig land voor economisch gewin, werkt contraproductief. De schade die aan de waterhuishouding en het grondniveau wordt toegebracht, is zeker op de lange termijn groot. Nederland zou met de kennis van nu nooit hebben ingepolderd. Een hele werkweek waren ze in Utrecht bijeen om te confereren, zo'n achthonderd onderzoekers en wetenschappers uit tachtig verschillende landen met allen één gezamenlijke bezigheid: water. De conferentie is de zevende in een rij van wereldwijde bijeenkomsten waar waterhuishouding centraal staat en dan vooral de zogenoemde wetlands (waterrijk gebied als mangrovebossen, uiterwaarden, gebieden als de Biesbosch en kustgebieden als de Waddenzee). En een van de belangrijkste conclusies van de bijeenkomst is dat 'grootschalige projecten voor landaanwinning, ontginning en energiewinning (stuwdammen) in het verleden onherstelbare schade hebben gericht aan grote wetlands''. Als voorbeelden hiervan wijzen de wetenschappers onder meer naar de Drieklovendam in China en naar de Nederlandse inpolderingen. 'Hoewel ze economisch voordeel hebben gebracht, zijn ze uitgevoerd zonder een afweging van dit voordeel tegen het economisch nadeel van het verloren gaan van natuurlijke functies', zo staat in de slotverklaring.'Deze functies, zoals onder meer bescherming tegen overstroming, waterkwaliteitsverbetering en natuurlijke ophoging van de bodem, vertegenwoordigen een grote economische waarde.' Landschapsecoloog prof. Verhoeven (Universiteit Utrecht) stelt dat er niet geleerd is van de fouten. 'Neem Spanje, daar zijn tot een jaar of vijf geleden grote droge gebieden tot landbouwgrond gemaakt door ze te irrigeren met grondwater dat uit de bodem werd onttrokken. Nu is er geen grondwater meer over.' De conferentie werd dit keer in Nederland gehouden, maar dat is niet de enige reden om vooral Nederland aan te spreken op de zorg voor de wetlands. De wetenschappers hebben de hoop gericht op het kabinet-Balkenende om Europa nu eindelijk eens te overtuigen van de haast die geboden is. Wetlands kunnen als wateropslagplaats een oplossing bieden in gebieden van grote droogte zoals in Afrika, maar tevens als bergingsplaats voor overtollig water, zoals regelmatig in bijvoorbeeld Bangladesh en dichter bij huis en op veel kleinere schaal in Limburg. De wetenschappers wijzen er in hun slotverklaring op dat een eenmaal gedraineerd wetland niet zo maar terug te halen is. Zeker de meer complexe wetlands, als veengebieden, hebben duizenden jaren nodig om te ontwikkelen. De aanwezigen in de Jaarbeurs kijken dan ook met angst naar de trend van natuurvervanging: het kunstmatig aanleggen van een wetland om zo te rechtvaardigen dat een bestaande uiterwaarde tot bouwlocatie kan worden omgetoverd. Nederland wordt opgeroepen om de Waddenzee, als een van de grotere wetlands in Europa, zorgvuldig te beschermen. Maar tegen gasboring door de overheid zijn ze niet. Landschapsecoloog Verhoeven licht toe dat de wetenschappers het erover eens zijn dat het goed voorbereid is. 'Er is zo veel onderzoek naar de effecten van gaswinnig gedaan. We verwachten alleen een geringe bodemdaling als gevolg van het boren, maar die zal gemakkelijk gecorrigeerd worden door de natuurlijke zandverplaatsing op het wad.' De professor vindt het eerder een voorbeeld van hoe het moet. 'De overheid heeft alles zorgvuldig tegen elkaar laten afwegen. En maakt ook meteen geld vrij om de kwaliteit van het wad op niveau te houden.' Terug