Hieronder de complete lijst met artikelen die door IMSA zijn geschreven of over ons zijn verschenen. Klik in het menu hiernaast voor een overzicht per jaartal.

16 november 1999 - Wouter van Dieren Echte bedreiging van Wad is commercie De Waddenzeecontroverse waarin het kabinet-Kok is terechtgekomen is een grote koek van eigen deeg. Milieutechnisch gesproken staat het allang vast dat proefboren naast en onder de Waddenzee geen schade oplevert voor de natuur. Alles wat de NAM in dit opzicht nog eens zou moeten aantonen, is al bewezen en het verwijt dat dit bewijs is betaald door de NAM zelf slaat nergens op. Er zijn in dit land waarschijnlijk niet veel deskundigen meer te vinden die de conclusies uit de door iedereen becommentarieerde Integrale Bodemdaling Studie Waddenzee niet onderschrijven. De stelling van het kabinet dat er nog wat meer gestudeerd moet worden is dan ook een luchtballon. Alles is al gezegd. Ook het standpunt van de Waddenvereniging en Greenpeace dat ander onderzoek het tegendeel zou hebben aangetoond, is niet houdbaar. Strikt technisch gesproken zal eventuele bodemdaling worden gecompenseerd door zandsuppletie en de ecologische dynamiek van zulke getijdengebieden, en ook verder zul je van alle booractiviteit en van de latere gaswinning niet veel merken. Toch lopen de Kameremoties hoog op, naar te vrezen valt veeleer omdat het politiek correct is om tegen te zijn dan dat men weet waarover men het heeft. Het ware zuiverder om de volgende argumentatie te hanteren. Dat de Waddenzee onaangetast moet blijven staat vast, maar de vraag is wat we daarmee bedoelen. Als inwoner van Terschelling erger ik mij aan de betutteling van de natuurbeschermingsorganisaties. In onze eilander ervaring kunt je tot vlak bij de zeehondenbanken varen zonder dat de dieren er last van hebben. Integendeel, ze klappen in hun vinnen, dankbaar voor zo veel aandacht. Maar het is streng verboden, zoals het ook verboden is om met platbodems bij eb op allerlei plaatsen droog te vallen, wat vroeger een duizelingwekkende ervaring was. Onlangs werd ik geverbaliseerd bij het plukken van zeeaster en zeekraal, planten die al eeuwenlang door de eilanders op de kwelders als gezonde wilde groenten worden geoogst. Pioniersvegetaties als deze zijn per definitie nooit zeldzaam, dus waarom er plotseling niet geplukt zou mogen worden is een raadsel. Dat de Waddenzee wordt overbelast met recreatievaartuigen valt ook al niet te begrijpen. Als geoefend wadzwerver kom ik in de regel vrijwel niemand tegen, op enkele knooppunten na. In mijn overtuiging is het zelfs wenselijk dat er een paar aardige jachthavens bijkomen, bijvoorbeeld in de Eemshaven. Aantasting is in het beste geval een optelsom of een kwestie van smaak. De kokkelvisserij en de geplande windmolens op de Afsluitdijk scoren in mijn definitie vele malen hoger dan proefboringen. Veel belangrijker is echter het argument dat er ergens een halt moet worden toegeroepen aan alles wat er elders zo mis gaat. De waddenverdedigers zouden er eer mee inleggen als ze hier hun grenslijnen trekken: het zijn niet de onderszoeksgegevens en de getallen die tellen, want die zijn er toch niet, het is veeleer een kwestie van principe en ethiek. Terwijl we in de rest van het land alles opofferen aan de economische heksenketel worde bij de waddendijk de grens getrokken tussen gekte en evenwicht. Achter de dijk begint het onthaastingsland. Omdat het paarse poldermodel zowat alles heeft laten liggen wat ooit door de partijprogramma's van D66, PvdA en in zekere zin ook door de VVD is beloofd, zou deze dijkengrens een symbool moeten zijn, de zandwal die we moeten opwerpen tegen de hebzucht en het commerciële karakter van (paarse) liberaliseringsideologen. Wie wel eens heeft geprobeerd in debat te gaan met de huidige minister van Economische Zaken, of wie zo'n debat aanschouwt, weet wat ik bedoel: als een laaglandse Thatcher knalt ze alles en iedereen die niet in deze ideologie past omver, niet gehinderd door twijfel, kennis of respect voor enigerlei andere opvatting. Meer dan enig ander staat deze houding voor de overval die het paarse succes heeft gepleegd op allerlei waarden die in dertig jaar werden opgebouwd, om nu binnen een half decennium te worden opgerold. Liberalisering en privatisering zijn het monderne antwoord, maar wat was de vraag? De Spoorwegen worden verkwanseld, evenals de electriciteitsmaatschappijen, en als het aan Paars ligt straks ook de drinkwatervoorziening. Wat is er dan tegen om op een dag ook de politie in handen te geven van Pinkerton Inc.? De lijst is lang, en het kenmerkende ervan is dat men zo de wereld dwingt om zich te voegen naar de banaalste aller waarden, die van concurrentie en shareholders value. De risico's daarvan zijn al zo vaak beschreven dat het een raadsel is waarom er niet ten halve wordt gekeerd. In de milieubeweging is dit besef inmiddels wijd verbreid, en het is daarom dat men de hakken in de genoemde waddenzandwal zet, opdat op een dag eindelijk eens tot het autistische Paars doordringt dat de stoomwals gestopt moet worden. Terug