01 november 2007 - Wouter van Dieren Het verhaal van Lely, Lorentz en Thijsse, over de afronding van de Zuiderzeewerken Misschien verandert er niets. Misschien wordt het er een rommeltje of komt er nieuwe natuur. Of – je weet het maar nooit – komt er een soort Nieuw Manhattan tussen de windmolens van Flevoland en de Rembrandttoren aan de Amstel. Misschien wordt het water er vanzelf weer schoon en strijkt de zwarte ooievaar op een dag gewoon neer op de punt van Marken. Zoals Marten Bierman het ooit zei, in een ver verleden brachten hij en ik, en honderden anderen, “onze gezinnen in veiligheid in Noord-Holland”, weg van de stinkende stad die in een oogwenk was overspoeld door de plotselinge komst van de automobiel. Dat was rond 1970. En dus streken wij neer in de polder en langs de dijk, met uitzicht op wat wij bij voorkeur de Zuiderzee noemden. Download dit essay dat Wouter van Dieren schreef voor het tweede IJsselmeerberaad van Stichting Wetlands in het IJsselmeer op 22 november 2007. Klik hier voor meer informatie. Terug